Reviews

Bird Hands (2013)

Far From Arcadia (2009)

Consider the Lilies (2007)

The Tristan EP (2004)

 

 

 

 

 

 

 

Bird Hands

MusicFromNL:

Clemm begon in 2004 als soloproject van de Amsterdammer Willem Janssen. Inmiddels is het uitgegroeid tot een indiepopcollectief met maar liefst elf muzikanten uit werkelijk alle hoeken van het Nederlandse muziekveld. Samen brengen zij nu ‘Bird Hands’ uit, alweer de vierde fysieke plaat in het Clemm-repertoire.

Vele media zagen vooral het troostvolle en rustige ‘Consider The Lilies’ uit 2007 als hét onvermijdelijke begin van een glansrijke carrière. Vreemd dus, dat we doorgaans niet veel bijster veel van Clemm horen. Hopelijk komt daar met deze nieuwe cd definitief verandering in – dat zou namelijk niet alleen zeer gegund, maar ook honderd procent verdiend zijn.

Anders dan op de twee voorgangers gaat Clemm op deze cd namelijk meer het obscure experimentele hoekje in. Met een mix van pop, electronica, jazz, hiphop en indierock weet deze plaat je aan de stereo te kluisteren, omlijst door duistere beats, dromerige synths, vreemde samples en onverwachte melodielijnen. Het is deze diverse en gedurfde aanpak die deze plaat tot iets unieks maakt: ‘Bird Hands’ voelt aan als een warm bad vol creativiteit, waar je nog lang niet uit vandaan wilt.

Vooral de saxofoonpartijen van Simon Kelaita (Spinshots, Amariszi) en Jon Bittman (Caro Emerald e.a.) geven een mysterieuze vibe aan de nummers, een vibe die in de verte doet denken aan het werk van The Cinematic Orchestra. Luister bijvoorbeeld eens naar het gave ‘Steel Couch’, die aan het eind overgaat in het spannende, laidback en zeer muzikale ‘Protection’. Of droom weg bij het mooie ‘Decode’ of het rustige ‘Ready’. Ook de eerste single ‘Horizon’ is met zijn jazzy hiphop experimenteel en catchy tegelijk, een kwaliteit die op de rest van de cd veelvuldig terugkeert.

Inventieve en experimentele tracks met een dromerig en vooral toegankelijk karakter – dat is wat deze cd kenmerkt. Een fijne plaat om bij weg te dromen, op te dansen, spontaan liedjes van in je hoofd te krijgen, stijl van achterover te slaan en aan het eind lekker bij in slaap te vallen. Coherent en divers, en een mooi bewijs dat ware creativiteit zich niet in hokjes laat stoppen. Een prachtige plaat!

 

Subjectivisten/Caleidoscoop:

Het Amsterdamse Clemm is het geweldige project van en rond Willem Janssen, die al in 2004 debuteert met de Tristan EP. Hierna volgt in 2007 het verbluffende debuut Consider The Lillies, dat meteen in mijn jaarlijstje belandt. Hij serveert hierop beklijvende en uiterst gevarieerde elektronische muziek die ingekleurd wordt met elementen van singer-songwritermuziek, idm, glitch, jazz, lichte experimenten, filmmuziek, rap, postrock, wave en pop. Hij mag daarbij ook rekenen op een indrukwekkende lijst (inter)nationale gasten als de Australische Rosa Agostino (Red Ghost), de Brit Richard Neuberg Viarosa), de Amerikaan Robert Fisher (Willard Grant Conspiracy) en de Nederlanders George van Wetering (Monokino), Jaap Warmenhoven (Skip The Rush), Mattijs van den Boom, Milan Mes en Linda Klumpers. Allen leveren ze een belangrijke bijdrage aan het droefgeestige meesterwerk, dat fans van L’Altra, Hood, Styrofoam, The Notwist, Christian Kleine, Telefon Tel Aviv, Calla, Piano Magic, Max Richter, Antony, Ben Christophers, David Sylvian, Sodastream, Radiohead, Alias, The Postal Service zal kunnen bekoren.
Op zijn tweede cd Far From Arcadia pakt hij het kleinschaliger aan, mede omdat Willem Janssen de behoefte heeft de muziek dichter bij zichzelf te houden. Ook dat legt hem geen windeieren, want het geluid is intiemer maar ook frivoler en vrijer, zonder dat de wonderschone melancholie van de voorganger verloren gaat. Het zijn hier vooral gitarist Tom van Nuenen (Fourteen Twentysix) en trompettist Milan Mes (Project Wilderman, The Benelux) die zijn herfstige muziek opleuken. Deze muziek kan je nog altijd ergens tussen Styrofoam, New Order, Red House Painters, Piano Magic, Tarwater, The Notwist en Alias plaatsen. Hiermee is het schijnbaar moeilijke tweede plaat syndroom geslecht.
Bijna vier jaar is het dan wachten op de nieuwe cd Bird Hands. Iedereen heeft denk ik wel eens een vogel gemaakt met zijn handen en die met als schaduw op een witte muur of iets dergelijks laten vliegen. Dit is de letterlijke uitleg van de albumtitel. Maar ik denk dat de vogel ook staat voor meer vrijheid en de handen duiden op meer samenwerking en tevens dat hetgeen je geprojecteerd ziet niet hetgeen is wat het daadwerkelijk is. Clemm heeft zich reeds bewezen, dus het is tijd om de schroom te laten vallen en uit te vliegen. Hij mag dan in “What Boys Fear” zingen ”I’m getting sick of all my old metaphors”, maar deze albumtitel is denk ik wel een bewuste metafoor. Willem Janssen (tekst, compositie, bas, zang, electronica, zang) wordt inderdaad weer door een klein leger aan gasten bijgestaan. Naast de eerder genoemde Mattijs van den Boom, Milan Mes en Tom van Nuenen is de meest opvallende toevoeging wel die van John Carrie (John Carrie & Moor Green), die naast Willem de leadzang voor zijn rekening neemt. Maar ook de bijdragen van zangeres Carelain Bergtop (The Burners), saxofonist/fluitist Simon Kelaita (Spinshots, Amariszi), saxofonist Jon Bittman (Caro Emerals), drummer Bow Evers (Hit Me TV, Pien Feith) en producer Peter Akkerman (Alamo Race Track, Pien Feith) mogen niet onvermeld blijven. Allen dragen ze namelijk hun steentje bij om de grootstedelijke, drukke nachtsfeer op een pakkende manier in muziek te vatten. Janssen slaat hier nog altijd bruggen, ditmaal tussen singer-songwritermuziek, indierock, nu jazz, hiphop, broeierige elektronica en pop waarbij de zang met enige regelmaat op smakelijke wijze door rap wordt afgewisseld. Er gebeurt ongelooflijk veel, maar ze weten dat in rustige en vooral boeiende en mooi mysterieuze banen te leiden. Het is uiterst gevarieerd, al brengen ze wel een consistent geluid, dat ergens tussen Day One, Nils Petter Molvær, The Notwist, Alias en Sugar uitkomt. Clemm heeft bovenal een eigen sound gekregen, die van internationale klasse is. Een magnifiek, passioneel album dat troost, magie en schoonheid weet te verenigen in één. Groots! Jan Willem Broek

Podiuminfo/Festivalinfo:

Willem Janssen begon in 2004 aan een soloproject onder de alias Clemm. Hij debuteerde met The Tristan EP, in 2007 volgde zijn eerste volledige album Consider The Lillies en in 2009 kwam Far From Arcadia uit. Steevast volgde er op Festivalinfo.nl een positieve recensie op zijn release. In de laatste recensie werd zelfs gesteld dat het tijd werd voor Clemm om landelijke bekendheid te verkrijgen. En toen duurde het toch weer heel lang….

Pas in 2013, vier jaar na Far From Arcadia, verschijnt daar nu Bird Hands, het derde full-length album van Clemm. En weer kan er hier op Festivalinfo.nl een positieve recensie volgen met de vraag waarom Clemm nog geen landelijke bekendheid heeft kunnen verwerven. Met een album als Bird hands zou je genoeg mensen moeten kunnen verwennen. Om te beginnen is Clemm uitgegroeid van een soloproject tot een 7-koppige elektronische indiepopband. Onderdeel van deze band zijn twee blazers en leadzanger John Carrie. Samen maken ze een album met een brede sortering in stijlen, terwijl ze toch een grote samenhang tussen de nummers weten te bewerkstelligen. Een melancholische, droevige ondertoon is de bindende factor tussen pop, elektronica, jazz, hiphop en indierock. Het is een beetje een dromerige cd geworden, een cd die je niet in slaap brengt, maar waarmee je wel heerlijk tot rust kan komen. Rust creëren met muziek waar een groovende beat onder zit, dat is best een prestatie waarmee je voor de dag kan komen. De single ‘Horizon’ is erg lekker, op een trage hiphopbeat die begeleid wordt door de blazers is een rapper in een wat verouderde stijl te horen. Hierdoor doet de single wat denken aan een traag nummer van Urban Dance Squad. Het album Bird Hands is net als het materiaal van UDS een cross-over van vele stijlen, maar dan wat dromeriger. Door de traagheid van de nummers kan het af en toe wat op het zeikerige af lijken. De zanger wordt af en toe een beetje drammerig, maar dat zet gelukkig niet door. Het resulteert eerder in een lome setting.

Het is te hopen voor Clemm dat ze wereldwijd, maar zeker in Nederland, dezelfde bekendheid vergaren die ze verdienen op basis van de geleverde prestaties. Bird Hands is zeker weer een album geworden waarmee ze dat kunnen bereiken. Willem Swinkels

LiveXS:

Clemm, ooit gestart als soloproject van Willem Janssen, wist zich al eerder op een positieve manier in de kijker te spelen middels fraaie platen als The Tristan EP en Consider The Lilies en zo de Local Hero-status te bemachtigen. Melancholie voerde hier altijd de boventoon en hiphoptrack (!) Horizon (tevens de single van dit album) was dan ook best even schrikken. Toch valt bij nadere beluistering alles op zijn plaats: Clemm – inmiddels uitgegroeid tot een zevenkoppige band – levert met Bird Hands een prachtig, evenwichtig album af vol duistere wave, nachtclub-jazz, alternatieve rock en vervreemde electronica. Maar vooral ook melancholie. En hiphop dus. Niet altijd even gemakkelijk, wel de moeite waard! Willem Roose

RifRaf:

‘Bird Hands’ is het derde album van de Amsterdamse elektronische indiepopgroep Clemm. Het begon als een soloproject van Willem Janssen, die voor zijn vorige albums samenwerkte met verschillende binnen- en buitenlandse gastzangers en -muzikanten. Nu is het project uitgegroeid tot een 7-koppige band met twee blazers en John Carrie als zanger. Clemm mengt new wave-elektronica, hiphop, indie en jazz door elkaar. Gewaagde keuze en bijgevolg niet altijd even geslaagd. Elk nummer heeft wel zijn sterk moment. Een gitaarlijn, zachte zangpartij, vette hiphopbeat of donker synthgeweld…er valt overal wel iets lekkers te rapen, maar evenveel slaagt Clemm er in om een knap moment de nek om te wringen met een foute klank, een cheezy saxpartij of een fletse muzikale wending. ‘Bird Hands’ is half sterk en half ongelukkig in zijn keuzes. (DW)

Far From Arcadia

File Under:

De naam is dezelfde, de invulling qua poppetjes is weer anders. De enige constante factor in Clemm is het brein achter het project: Willem Janssen. Voor zijn tweede cd Far From Arcadia koos hij ervoor om bijna alles zelf te doen. Dat houdt dus ook in dat de gastzangers die op zijn eerste ep (The Tristan EP) en cd (Consider The Lilies) te horen waren. vervangen zijn door één stem: die van Janssen zelf. Da’s best gewaagd gezien de behoorlijke namen die op die twee meezongen, maar Janssen komt hier wel mee weg. Zijn ietwat lijzige stem lijkt wel een beetje op die van Arjan van Wijk die meezong op The Tristan EP. Ik krijg er jaren 80 synthi-bandjes flashbacks bij, maar dat beeld wordt zeker verder versterkt door de muziek. Want niet alleen de zang is veranderd, ook de muziek die Far From Arcadia laat horen, verschilt behoorlijk van zijn eerste twee worpen. Waar Consider The Lillies vooral lieflijke indietronica liet horen gaat op Far From Arcadia af en toe het tempo omhoog. Dat doet Clemm in een track als “Mix It Up” soepel door de gitaren even net wat dikker aan te zetten en de beats per minute op te schroeven. Meer dan voorheen heb ik ook het idee dat Janssen op zoek gaat naar zijn visie op het ideale popliedje. “First Impressions” zal denk ik dicht komen bij zijn ideaalbeeld, een fijn liedje is het. Niet alles is anders op Far From Arcadia. Zo is de trompet van Milan Mes gelukkig wel gebleven en geeft “Zoom In” een heerlijke melancholieke klank. Het maakt al met al Far From Arcadia een logische stap richting van project-driven naar band-driven. Ik ben dan ook benieuwd naar de in het begeleidende schrijven aangekondigde optredens. (Storm)

3voor12/Amsterdam:

Willem Janssen, muzikantennaam Clemm, is zo’n muzikant die steeds weer weet te verrassen. Zijn eerste wapenfeit was een EP, The Tristan EP, waarop hij het verhaal van Tristan en Isolde op muzikale wijze vertelt. Twee jaar geleden was daar vervolgens het eerste volledige album Consider The Lillies, een dromerig indietronicsplaatje dat door een hele verzameling gastzangers ondersteund werd. Het officiële debuut werd goed ontvangen, Clemm haalde de finale van de Amsterdamse Popprijs en nam deel aan de Popronde. En nu, jawel, Willem Janssen tovert met wat hulp van Tom Nuenen weer iets nieuws uit zijn hoge hoed: een vrijwel volledig zelf in elkaar geknutseld album, waarop hij nu eens voornamelijk zelf zingt. En dat blijkt bijzonder aangenaam.

Far From Arcadia heet de tweede langspeler van Clemm. Het is een prettig in het gehoor liggend schijfje, met een onmiskenbaar eigen geluid. De lieflijke melodiëen van Consider The Lillies hebben plaatsgemaakt voor een meer staccato ritme, en teksten die naadloos aansluiten op de de maat. Waar de stem van Willem Janssen op het eerdere album nog vrijwel alleen in spoken word-vorm te horen was, horen we nu veel vaker zijn zangstem. In First Impressions komt die stem bijvoorbeeld goed uit. Het nummer klinkt als een pakkend popliedje, maar heeft net als de overige liedjes een serieuze ondertoon.

In de tragere nummers lijkt de muziek soms wat in te dutten, door de slepende zang en repetitieve teksten. Op z’n best is Willem Janssen in de venijnige nummers, zoals Mix It Up of Foot On The Breaks, als de zang naar spoken word en rap neigt. Ook een succes is het gebruik van de combinatie van trompet (gespeeld door Milan Mes, o.a. Project Wildeman) en elektronica. Samen met de krachtige, directe teksten zorgen die ongewone muzikale combinaties voor een plaat die toegankelijker is geworden dan zijn voorganger, zonder het karakteristieke Clemmgeluid te verliezen. (Brechtje Keulen)

Subjectivisten/Caleidoscoop:

Het Amsterdamse Clemm, het project van en rond Willem Janssen, debuteert op grootse wijze in 2007 met de superplaat Consider The Lilies. Hierop wordt gevarieerde en beklijvende elektronische muziek gepresenteerd die vol zit met elementen van singer-songwritermuziek, idm, glitch, jazz, lichte experimenten, filmmuziek, postrock, wave en pop. Hij maakt daarbij gebruik van een indrukwekkende lijst aan nationale en internationale gastmuzikanten. Bij Willem is daarna enkel de behoefte ontstaan om het dichter bij hemzelf te houden en het kleinschaliger aan te pakken. Dan ben je of oerstom na zo’n succesformule zoals op de vorige cd of gewoonweg supergetalenteerd en vol zelfvertrouwen en goede ideeën. Gelukkig is dat laatst genoemde bij Willem het geval. Hij verwoordt wat hij wil eigenlijk goed in het tweede nummer van de cd,“Abstraction”, waar hij rapt: “It’s time to do this by myself, Well it’s alright, I need no help” en even verder “It’s time for somethin’, time for somethin’ different”. En iets anders en meer persoonlijks krijg je ook, hoewel de mooie rode draad die op de vorige cd van Willem zelf afkomstig is, ook hier weer mooi uit de verf komt. Dat houdt wederom een pakkende, elektronische mix produceert waarin stijlen uiteenlopend van wave, singer-songwritermuziek en indiepop tot jazz, idm, postrock en elektropop terug komen. In twee tracks laat hij nu ook een lichte rap horen, hetgeen op natuurlijke wijze aansluit bij de muziek. Het geluid is wat frivoler, vrijer, zonder dat de prachtige melancholie verloren gaat. Willem werkt nu intensiever samen met zanger/gitarist Tom van Nuenen en ook het sfeervolle trompetspel van Milan Mes is weer regelmatig aanwezig, maar de rest is voornamelijk van zijn hand. Opvallend naast de stemmige zang en de lichte raps zijn de zware bassen, de wavegitaren, de Notwist-achtige elektronica en de trip/hip hop elementen. Je kunt het geluid ergens plaatsen tussen Styrofoam, New Order, Red House Painters, Piano Magic, Tarwater, The Notwist en Alias. Net als het eerste album staan er weer een aantal bloedmooie songs op, zij het dat Far From Arcadia nog constanter op een hoog niveau zit. Wellicht komt dat ook door de persoonlijkere, intiemere touch waardoor alles nog meer indruk maakt. De hobbel van de moeilijke tweede plaat is op meer dan succesvolle wijze genomen. Clemm levert weer een cd af waarmee we eenzame nachten, herfst en winter op aangename wijze kunnen trotseren. Prachtig! (Jan Willem Broek)

Festivalinfo:

Iets meer dan twee jaar geleden kwam het debuutalbum Consider The Lilies van Clemm uit. Een positieve recensie op Festivalinfo volgde. Maar met de kritische opmerking dat het album niet echt een geheel vormde door het groot aantal gastmuzikanten. En zowaar, Willen Janssen (alias Clemm) doet het nu voornamelijk in zijn eentje op Far From Arcadia. Ben benieuwd of hij de hoge kwaliteit van het eerste album door heeft kunnen zetten.

Far From Arcadia begint rustig. ‘Zoom In’ stelt de luisteraar gelijk gerust. Clemm kan het nog steeds. Vooral de trompet solo is van grote schoonheid. Vervolgens laat Clemm met ‘Abstraction’ het geluid horen dat we van hem gewend zijn. Elektro pop met een jaren tachtig randje. Deze sound horen we ook weer terug in ‘Mix It Up’ en ‘Clay Puppets’ Maar naast deze sound heeft Clemm ook zijn oren bij de Britpop te luisteren gelegd. En dan met name bij Radiohead. Het is de gitaarsound die soms erg aan deze Britse band doet denken. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het laatst genoemde nummer.

Het album heeft een prima opbouw. Rustig beginnen en rustig eindigen. Met daar tussenin enkele up-tempo nummers zoals het eerder genoemde ‘Abstraction’ en ‘Mix It Up’ Een erg sterk nummer op Far From Arcadia is ‘Foot On The Breaks’. Kort maar goed.

Clemm heeft duidelijk weer een stap voorwaarts gemaakt met dit nieuwe album. Het wordt toch echt eens tijd dat deze muzikant landelijke bekendheid gaat krijgen. (Rene Kuijs)

Musicfrom:

Clemm is het pseudoniem van Willem Janssen, een muzikale duizendpoot die in meer of mindere mate ook bekend is van MRmoody, The_Inaxy of Flugroove. Dat Willem Janssen goede muziek kan maken wisten we al na het uitkomen van zijn debuutalbum ‘Consider The Lilies’, een plaat die landelijk goed ontvangen werd door de verschillende bladen en websites. Op dat album maakt Clemm nog veelvuldig gebruik van nationale en internationale gastvocalisten zoals Lucky Fonz III, Jaap Warmenhoven (Hit Me TV) en Rosa Agostino (Red Ghost). In het begeleidend schrijven dat we op onze redactie bij het nieuwe album ‘Far From Arcadia’ ontvingen, lezen we dat bij Clemm “…de behoefte ontstond zijn liedjes zelf te vertolken, met dit album als direct gevolg…”

Dit nieuwe album zet muzikaal gezien de goede lijn van ‘Consider The Lilies’ voort. Het bevat elf sfeerrijke liedjes met veelal een ietwat melancholische inslag. Clemm schiet hier gelukkig nooit in door, zodat je na het beluisteren van ‘Far From Arcadia’ niet doodongelukkig achter blijft in je luisterstoel. Anderzijds mist het album wel één of twee uitschieters, nummers die je even uit je trance halen, je even wakker schudden. De algehele toon van het album blijft rustig, mede door het stemgeluid van Willem Janssen.

Eerlijkheidshalve moeten we dan ook constateren dat Clemm nooit uitgeroepen zal worden tot beste zanger van Nederland. Dikwijls klinkt zijn stem breekbaar of zelfs onzuiver. Vaak is het meer melodieus praten dan zingen. Verrassend genoeg past dit fragiele stemgeluid wel erg goed bij de muziek, dus uiteindelijk is het niet zo storend dat de vocalen niet perfect zijn. Zo staat Lucky Fonz III ook niet bekend als de performer met de beste stem, maar heeft zijn muziek iets wat veel mensen aanspreekt. Dat zal met de muziek van Clemm misschien ook zo zijn, al zijn wij daar nog niet voor de volle honderd procent van overtuigd, mede door het feit hij in een moeilijkere niche zit met zijn elektronisch getinte muziek.

Tenslotte rijst de vraag hoe Clemm zijn muziek op een podium ten tonele brengt. De overdaad aan rustige nummers heeft wel wat extra pep nodig wil het een live-publiek in extase brengen. Ongetwijfeld heeft Clemm hier zelf over nagedacht en zullen we bij een live optreden nog aangenaam verrast worden. Hij heeft hier genoeg ervaring voor en zijn muzikale vriendenkring is groot genoeg om een spetterende live-band neer te zetten. (Ruud Brok)

Consider the Lilies
 12 reviews (in Dutch)

OOR:

Melancholieke pop

Clemm - Consider The Lilies (CABIN MUSIC)

Dit is de eerste volledige cd (veertien tracks in drie kwartier) van de vanuit Amsterdam opererende Willem Janssen. Kan de naam Hollandser? Clemm verdient echter internationale erkenning want deze componist/muzikant/auteur heeft op dit album een aantal verbluffend mooie songs verzameld.

De oorspronkelijk in funkbandjes bassende Janssen heeft een melancholiek alter ego. Dan is hij in de weer met akoestische instrumenten, verfijnde elektronica, breekbare woorden en zalvende melodieën. Denk aan Postal Service, Styrofoam, Notwist, Damien Rice en Tunng. Om die liedjes nóg beter tot hun recht te laten komen zoekt hij steeds de juiste muzikanten en vocalisten uit om ze samen vorm te geven. Naast landgenoten als George van Wetering (Monokino), Jaap Warmenhoven (Skip The Rush), Otto Wichers (Lucky Fonz III) en de sterke trompettist Milan Mes (Grand Wazoo) horen we de Amerikaanse Robert Fisher (Willard Grant Conspiracy) in het ingetogen Gold en de Australische Rosa Agostino (Red Ghost) in de schitterende opener A Lilly And A Frown. Zeldzaam qua helderheid, subtiliteit, warmte, diepgang, sfeer en klankkleur. De hoes met gouden opdruk doet in eerste instantie wat kitscherig aan, maar van die gedachte was ik snel hersteld. Dit met erg veel liefde, passie en vakmanschap vervaardigde album verdient platina. (Willem Jongeneelen)

FRET
:

Willem Jansen is het brein dat schuil gaat achter de naam Clemm. Eerder bracht hij The Tristan EP uit, maar Consider The Lilies is zijn eerste volledige album. De muziekpers was lovend over The Tristan EP en ook over deze cd is men het unaniem eens: het is een dijk van een plaat. Met piano, strijkers, gitaar en zang maakt Clemm melancholieke pop die een dikke tien verdient. Deze muzikant en componist kan het prima zelf bolwerken, maar heeft op dit album enkele muzikanten uitgenodigd om de songs nog sterker naar voren te laten komen. Zo hoor je op Consider The Lilies George van Wetering (Monokino), Jaap Warmenhoven (Skip The Rush), Otto Wichers (Lucky Fonz III) en de trompettist Milan Mes (Grand Wazoo). Buiten deze landgenoten horen we verder de Amerikaanse Robert Fisher (Willard Grant Conspiracy) in het nummer Gold en de Australische Rosa Agostino (Red Ghost) in A Lily And A Frown, een prachtig muzikaal schilderijtje waarmee de cd opent. Clemm zorgt voor een soms donkere sfeer waar je je helemaal in kunt verliezen. De muziek is toegankelijk en helder, maar heeft tegelijkertijd diepgang. Een kleine cirkel rondom Clemm heeft in de gaten dat dit een bijzonder talent is. Wanneer volgt de rest? (Arnold van Huet)

Nationaal Pop Instituut:

Het debuutalbum Consider The Lilies van Clemm liegt er niet om. De groep maakte al eerder indruk met de EP The Tristan, en nu is daar het eerste volledige album van de band. Achter Clemm schuilt Willem Janssen die eerder als songwriter en basgitarist actief was in verschillende bands. Voor dit album schreef hij melancholische songs met invloeden uit pop, folk en elektronica. Niet minder dan veertien nummers die kleurrijk zijn aan melodieën en catchy refreinen. Er zijn verschillende muzikanten die een gastbijdrage hebben geleverd, zoals Jaap Warmenhoven (Skip the Rush) en Otto Wichers (Luky Fons III). In alle opzichten is Consider The Lilies meer dan een geslaagd album te noemen.  8-8-07

PlatoMania
:

Clemm laat op Consider The Lilies mooi verzorgde pop met de nodige melancholie horen. De band van Willem Janssen zet met strijkers en electronica een prachtige sfeer neer. Door met verschillende zangers en zangeressen te werken blijft het album fris en verassend. Zo horen we Lucky Fonz III in Two Kinds of Pain en neemt Robert Fisher, de grote man van de Willard Grant Conspiracy, de vocalen voor zijn rekening in Gold. Een ander hoogtepuntje is het trompetspel van Milan Mes in With Childlike Wonder Consider The Lilies is late-avond muziek van grote klasse. Dit is een Nederlands product om trots op te zijn. (Han Orsel)

* MusicMaker
:

Clemm is de artiestennaam van Willem Janssen. Overdag werkt hij in een antiquariaat en dan kunnen je gedachten wel eens wegdrijven in melancholie. De muziek van Clemm vindt daarin ook haar basis. Zij is een combinatie van rustige elektronische beats, sfeervolle melodielijnen en breekbare teksten. Consider the Lilies is een ronduit prachtig album vol leed en troost. Schrik niet van de term elektronische beats, want die zijn minimalistisch en staan geheel in dienst van de sfeer. Ze klinken een beetje als de buitenwereld rond de gedachten van Clemm, wat een heel mooi totaalbeeld oplevert. Vanaf de opener A Lily and a Frown zit je geketend aan je speakers, of beter nog: je koptelefoon. De piano, violen gitaar en heel klein gehouden zang spinnen een web in je hoofd. External/Eternal geeft precies op het juiste moment een wat luchtigere draai, om via Circus Street weer langzaam het donker in te duiken. Slotnummer Change the Weather relativeert tenslotte bijna het hele leven. Nou heb ik persoonlijk een zwak voor dit soort muziek, maar er klinkt zoveel liefde in door, dat je er haast wel voor moet vallen. Romantiek ten top en verplichte kost om tenminste één maal te luisteren. (Marco Miedema)

3voor12/Amsterdam
:

Twinkelende Indietronics op Debuutalbum Clemm

Consider the Lilies is spannend en gevarieerd

Achter de naam Clemm en het glimmend zwarte hoesje met gouden print van Clemm’s debuutalbum Consider The Lilies gaat de persoon Willem Janssen schuil. Na The Tristan EP, een goed ontvangen EP waarop hij zijn muziek in vier nummers het verhaal van Tristan en Isolde laat vertellen, is er nu het eerste volledige album.

Willem Janssen speelde eerder in funk- en indiebandjes. De brede invloeden daarvan zijn terug te vinden op Consider The Lilies. Omdat Willem Janssen zijn eigen stem maar mondjesmaat aanwendt, en dat zelfs op die spaarzame momenten vrijwel alleen in spokenwordvorm doet, heeft hij voor Consider The Lilies een groot aantal gastvocalisten uit binnen- en buitenland uitgenodigd. Onder andere Otto Wichers (Lucky Fonz III), Jaap Warmenhoven (Skip The Rush) en Rosa Agostino (Red Ghost, AUS.) verzorgen vocalen.

Door al die verschillende vocalisten is het album gevarieerd en steeds weer vernieuwend. Het filmische eerste nummer A Lily And A Frown krijgt af een toe een bijna mystiek randje. De violen en donkere stem van Rosa Agostina dragen daar zeker aan bij. Het album meandert rustig tussen de verschillende folk-, funk- en indierockinvloeden heen. Van pingelende en twinkelende indietronics in het catchy Rules & Regulations, via meer folk in Gold tot aan ingetogen rock in Such A Cliché. Soms een beetje gruizig, soms een beetje zoet, soms een beetje slepend. Consider The Lilies is gedurfd en spannend, en misschien nog wel het knapste van alles: het debuutalbum van Clemm is ondanks de verscheidenheid in nummers een eenheid.

“I’m trying harder every day to keep the negative away. But no matter what I say, is just another shade of grey.” De muziek is soms een tikkeltje zwaarmoedig. De zware vocalen en de donkere teksten hebben daar allebei een aandeel in, vooral op de momenten dat Willem Janssen zelf vocalen verzorgt en er op de achtergrond trompet en saxofoon klinken.

Clemm is zeker geen dertien-in-een-dozijn-act. Consider The Lilies is niet overal even toegankelijk, maar wel erg goed. Waarom horen we eigenlijk niet veel meer van Clemm?(Brechtje Keulen)

Festivalinfo:

Heel bekend is Willem Janssen, alias Clemm nog niet. Als bassist speelde hij al in verschillende bands. Maar als solo artiest bouwt hij langzaam maar zeker een goede naam op. Nu zijn eerste volledige album uit is kan het wel eens hard gaan met de carrière van Clemm.
Bijgestaan door vele gastmuzikanten zoals Jaap Warmenhoven (Skip the Rush) en Grolsch Grote Prijs winnaar Lucky Fonz III is het debuutalbum een feit. Consider The Lilies is een zeldzaam mooie sfeervolle plaat geworden. Een plaat om van te genieten en bij weg te dromen. Veertien nummers met een soms Twin Peaks-achtige lading. Een hoogtepunt van het album is het prachtige ‘With Childlike Wonder’. Clemm wordt in dit nummer bijgestaan door de jazztrompettist Milan Mes. Hoe goed de gastvocalisten op dit album ook zijn, dit is misschien wel het beste nummer van dit album.
De keuze voor alle gastoptredens op dit album heeft ook een keerzijde. Het album mist hierdoor een duidelijk gezicht. Het vormt net niet één geheel. Terwijl anderzijds iedere zanger(es) een bepaalde charme heeft waardoor het ook weer niet saai wordt. Maar luister vooral zelfs naar Consider The Lilies en vorm dan een oordeel.
Tot slot rest de vraag hoe Clemm dit album live gaat spelen. Worden het samples of probeert hij zoveel mogelijk mensen op het podium te krijgen. Hoe dan ook zal het een enorme uitdaging zijn. Ik ben benieuwd. (Rene Kuijs) 17-07-2007

Subjectivisten:

Het gebeurt, ondanks de grote aanvoer van muziek, mij toch niet vaak dat een onbekende band meteen de juiste snaar weet te raken. Toch is dat bij het Amsterdamse Clemm wel degelijk het geval. Vanaf de eerste toon op Consider The Lilies is het aangenaam meegolven op een schijnbaar onuitputtelijke stroom melancholie. Hoofdverantwoordelijke Willem Janssen (keyboards, programmering, bas, contrabas, zang) legt samen met Sven Hamerpagt (gitaar, synthesizers, mix) de basis voor de muziek. De rest wordt op ingetogen wijze ingekleurd door een indrukwekkende, internationale gastenlijst. De Australische Rosa Agostino (Red Ghost), de Brit Richard Neuberg (Viarosa),  de Amerikaan Robert Fisher (Willard Grant Conspiracy) en de Nederlanders George van Wetering (Monokino), Jaap Warmenhoven (Skip The Rush) en Mattijs van den Boom zorgen voor de stemmige vocalen. Een belangrijke rol is weggelegd voor Linda Klumpers, die de muziek met haar viool voorziet van een wonderschone, droefgeestige rand. In één song is het sfeervolle trompetspel te horen van Milan Mes. En dan heb ik nog niet eens iedereen genoemd. Ondanks de grote bezetting is het geluid tot in de kleinste details uitgewerkt. Op uiterst subtiele wijze worden de elektronische elementen vermengd met de akoestische. In feite maken ze een kruising tussen singer-songwritermuziek, idm, glitch, jazz, lichte experimenten, filmmuziek, postrock en pop, waarbij de nadruk tussen alles door eigenlijk op de eerst genoemde ligt. Er wordt zelfs even gerapt in een tegen de hiphop aanleunend stuk. Het zit qua geluid ergens tussen labels als Morr Music, 4ad, Anticon en Plug Research. Continu wordt er gevarieerd met de diverse ingrediënten. Toch leggen ze een consistent geluid aan de dag. Elementen van L’Altra, Hood, Styrofoam, The Notwist, Christian Kleine, Telefon Tel Aviv, Calla, Piano Magic, Max Richter, Antony, Ben Christophers, David Sylvian, Sodastream, Radiohead, Alias, The Postal Service en nog veel meer worden hier, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, tot één eigenzinnige hybride versmolten. Clemm filtert voor de luisteraars de mooiste ingrediënten uit de muziek van afgelopen 20 jaar en kneedt daar een eigen sound van. Dat levert echt oorstrelende, kippenvel opwekkende en adembenemende momenten op. Melancholie die zich in al haar schoonheid openbaart. Ik wil met clemm benadrukken dat ik niet snap dat dit soort grote releases in eigen beheer verschijnen. Deze cd kan de hele wereld veroveren. Alleen de opener “A Lily And A Frown” behoort al tot één van de mooiste liedjes van de laatste paar jaar. En dan volgt er nog een hele cd vol moois. Jaarlijstjes materiaal! (Jan Willem Broek)

File Under
:

Uit mijn Postbak In geplukt:
Hallo!
We vroegen ons af u recent de cd Consider the Lilies van Clemm heeft ontvangen? Zoja, kunt u ons aub laten weten of en wanneer wij een recensie mogen verwachten?
Vriendelijke groeten,
Cabin Music.

Uit mijn Postbak Uit geplukt:
Hoi!
Ja, ik heb zeker wel jullie cd ontvangen! In ongehavende staat, gelukkig. Het gaat nog wel eens mis met digipacks. Ezelsoren, scheurtje in boekje, of dat ding waar de cd in klikt kapot. Nu niet. Puikgaaf zwart boekwerkje ontving ik twee weken terug. Gelijk twee keer gedraaid dat Consider the Lilies, want jullie eerste EP-tje – je afstudeerwerk toch? – vond ik wonderschoon. En na die twee keer wist ik het al: prachtig! Wederom! En toen wilde ik ‘m later die week weer draaien en was ‘ie zo maar pats-boem verdwenen. Gisteravond vond ik ‘m terug. Je raadt nooit waar-ie lag! In een stapel Oors! Verdomde oude media ook altijd. Op de zwarte voorkant zit nu een afdruk van mijn lippen. Ik heb ‘em gezoend! Als een kind zo blij dat Consider The Lilies terug is. Al nippend aan een Jägermeister heb ik de cd vervolgens tot diep in de nacht gedraaid… Die indietronics van Clemm is fijne muziek om te luisteren als je hondsmoe bent en een kop vol ruis hebt. Rustgevend zelfs. Wonderbaarlijke hoeveelheid gasten speelt er mee, zeg. Dat je zelfs Robert Fisher van WGC hebt kunnen strikken. Tof zeg. “Gold” is een heel mooi nummer geworden. Van de andere buitenlandse namen moet ik eerlijk bekennen dat ze me niets zeggen, maar hun prestaties zijn er niet minder om. En dáár gaat het om natuurlijk. Zal de bandjes Red Ghost en Viarosa eens opsnorren op MySpace. Echt, gefeliciteerd met deze prachtige release. Het doet me goed dat er dit soort eigen beheer initiatieven is dat in het geheel niet onderdoet voor buitenlandse acts als Hood en L’Altra. Daar ben ik zwaar fan van en van jullie nu ook.
Grtz!
Storm

File: Clemm – Consider The Lilies

File Under: Wel hele fijne Nederlandse indietronics.

Goddeau (BE):

Ze maakten het ons wel erg gemakkelijk, de afgelopen jaren. Nederlands muzikale exportproducten waren een stel loeiende koeien vergeleken met onze eigen rockscene. Veelvuldig afgemaakt door de kritische muziekliefhebber werd er bij de woorden “Nederland” en “muziek” dan ook enkel nog aan ome Tiësto gedacht, maar stilaan lijken onze noorderburen weer uit hun diepe dal te klauteren en vallen er warempel veelbelovende dingen te horen boven de noordelijke landsgrens.

Vooral voor zij die zich enkel tot een gemiddelde Marktrock-affiche beperkten, was het niet moeilijk de Nederlandse muziekscene uitvoerig door het slijk te halen. Anouk was na “Nobody’s Wife” geen moment meer hot, tenzij voor vunzige ventjes (wanneer ze in haar clips net iets te veel onthulde), en de Tilburgse rockacademie is er niet in geslaagd het stel pubers van Krezip een rock-’n'-roll-attitude die naam waardig bij te brengen .

Omdat nog meer weerzinwekkende troep Nederlands naam wellicht totaal onherstelbaar zou hebben beschadigd, werd er ten langen leste dan toch een schuifje met interessanter spul gevonden én opengetrokken. Zo pakte het TopNotch-label triomfantelijk uit met Opgezwolle, nog steeds de populairste nederhop-act van het moment, vond ook knip-en-plakartiestSpinvis zijn poëtische weg naar onze contreien, en was er voor de fijnproevers al iets langer het uitstekende At The Close Of Everyday, dat met zijn donkere pracht zeer terecht ook in België een devote aanhang verwierf.

Als Clemm, het alter ego van ene Willem Janssen uit Amsterdam, al aansluiting vindt bij één van voornoemde bands, dan is het zonder twijfel bij At The Close Of Everyday, maar dan enkel omdat Clemm met wat goede wil ook wel eens in het meer elektronisch getinte deel van een Duyster-playlist zou kunnen belanden. Met name het mooie “A Lily And A Frown” en “All I Know” zouden niet misstaan tussen het werk van Morr-artiesten als Ms. John Soda. Zo sinister als in deze twee tracks klinkt Consider The Lilies verder nergens, en in een niet gering aantal nummers wordt volop de kaart van de lichtere pop getrokken. Jammer genoeg met een veelal matig resultaat.

Zo is “Rules & Regulations” een toonbeeld van wat er op deze plaat vaak verkeerd zit. De muzikale omlijsting is mild melancholisch en vindt aansluiting bij de indietronics-school, maar de zang (hier van ene Jaap Warmenhoven) is geladen met zo’n mainstream-emo-ondertoon dat het geheel onafwendbaar naar de brede middelmaat afglijdt, van intelligente indietronics naar platte pop. De uitgebreide schare gasten die Clemm voor dit debuut heeft geïnviteerd, weerhoudt de plaat er tevens van te klinken als één coherent geheel. Zo had de warme stem van Robert Fisher in het sferische “Gold” best wat vaker mogen terugkeren, terwijl hij nu de credits moet delen met maar liefst acht andere muzikanten; overdaad die schaadt.

Het dubbel flauwe “Vulnerabelle” (die woordspeling!) passeert geruisloos en het instrumentaal jazzy ”With Childlike Wonder” weet dat vervolgens maar half recht te trekken. Aan de helft van de plaat dreigt dit beestje dan ook aan een stille aftocht begonnen te zijn, maar Consider The Lilies weet zich met tracks als het zomerse “External/Eternal” (opnieuw met Warmenhoven), het laid back ”Circus Street” en hoogtepunt “Such A Cliché” alsnog aardig te handhaven.

Het zijn die drie à vier gezapige instrumentals en die brede waaier aan verschillende stemmen en geluiden die van deze plaat een bijwijlen wat grijze, onafgelijnde brok indietronics maken. Toch zijn we blij met Clemm, al was het maar omdat hij bewijst dat Nederland aan een muzikale remonte bezig is. In deze Willem Janssen zit ons inziens een Nederlandse Styrofoam verscholen — en die is nu al enkele keren op het raam komen tikken. Gelieve met een volgende plaat kordaat het glas te breken, beste Willem.

Motel Magnolia
:

Clemm is het eenmansproject van de Nederlander Willem Janssen, die voordien al in verschillende bands aan de slag ging met uiteenlopende genres, gaande van funk, disco, drum/n/bass en electronica tot indierock. Met Clemm laat hij wat dieper in zijn ziel kijken en positioneert hij zich ergens tussen melancholische indiefolkpop en moody electronica. Na de The Tristan EP heeft Clemm nu ook een eerste volwaardige langspeler uit. Janssen omringt zich op Consider The Lilies met een aantal nationale en internationale gastmuzikanten. Het eerste nummer, A Lily and a Frown, zit meteen goed. Rosa Agostino van het Australische Red Ghost dwaalt als een gevallen elf doorheen minimalistische beats, warme gitaren en een viool. Op Gold komt Robert Fischer van Willard Grant Conspiracy langs om te bewijzen dat zijn diepe baritonstem ook perfect werkt in combinatie met laptopelectronica. In Vulnerabelle, waarin Janssen zelf de vocalen voor zijn rekening neemt, bewijst hij dan weer dat hij het even goed zonder gasten zou kunnen. Toch blijft Consider The Lilies niet over de hele lijn boeien. With Childlike Wonder is een loungy instrumental met een slaapverwekkende trompet en het tergende refrein in External/Eternal maakt dit nummer zelfs compleet overbodig. Spijtig, want deze nummers verstoren de mysterieuze sfeer op de rest van de plaat. Misschien had een externe producer deze mankementen kunnen wegwerken.

Musicfrom.nl
:

stijl: elektronisch/pop/easy listening

wat: cd
label/eigen beheer: eigen beheer

Een eerste indruk heb je slechts eenmaal. De cd van Clemm ziet er erg verzorgd en mooi uit. Een gouden opdruk siert de voorkant van de hoes en de lelie voert de rode draad. Het omhulsel van “Consider The Lilies” is een geslaagd stukje artwork. ‘A Lily And A Frown’ opent de muzikale tour die je te wachten staat op deze cd. Willem Jansen, de man achter Clemm en wiens naam we eerder ook tegenkwamen in The_Inaxy, FlugrooVe en MRmoody, maakt veel gebruik van gastmuzikanten en liet dit eerste nummer zingen door Rosa Agostino. Deze eerste track doet denken aan het album ‘Boys From Pele’ van Tori Amos. Een piano gecombineerd met het geluid van krakende transistors en andere effecten. Rosa heeft een mooie donkere doch heldere stem, die erg fijn is om naar te luisteren.

In het tweede liedje, ‘Rules And Regulations’, wordt de microfoon overgepakt door Jaap Warmenhoven van Skip the Rush. Hij heeft een mooie breekbare stem en het doet denken aan de herkenbare sound van onder andere Damian Rice and Emmet Tinley. In ‘Two Kinds Of Pain’, de derde track op het album, wordt Jaap vergezeld door Lucky Fonz III: de Amsterdamse singer/songwriter die op het moment van schrijven een tour aan het doen is in Australië.

Een paar nummers verder komt er een instrumentaal nummer. Het is een zeer subtiele trompetpartij die het verhaal vertelt van ‘With Childlike Wonder’. Later op dit album komen nog een aantal instrumentale nummers die een prettige afwisseling vormen met de composities die wel zijn voorzien van zang. Het beste nummer moet echter nog komen. ‘Such A Cliché’ heeft veel potentie om een hit te worden. Lekker up-tempo, een sterke zanglijn en een eigen sound.

Een album met 14 tracks is behoorlijk gewaagd, want je moet uitkijken dat je niet in herhaling valt. Toch is daar niet echt sprake van! Het laatste nummer is wel heel anders dan de rest van de plaat. ‘Change The Weather’ lijkt voor de grap opgenomen. Het voegt weinig toe en als Willem Jansen de plaat een sterke afsluiter had willen meegeven had deze track beter achterwege kunnen blijven.

Het album luistert erg vlot weg en verveelt geen seconde. Zeker als je de moeite neemt om met een goede hoofdtelefoon te luisteren wordt je verrast door alle details en kleine accenten. Sommige nummers lijken in het begin op elkaar, maar na een aantal keren luisteren ga je de verschillen herkennen. Het enige vermeldenswaardige kritiekpuntje is dat de zang soms iets te zacht is. Zeker omdat de invulling van de vocalen zo goed is, had dat er ook iets meer bovenop mogen liggen.

aantal tracks: 14

speelduur: 45:20 minuten

The Tristan EP


8 reviews (in Dutch)

LiveXS
:

Dit is een pareltje. Met The Tristan EP verbouwt Willem Janssen, alias Clemm, prachtige liedjes op het onontgonnen, maar vruchtbare gebied tussen melancholische indiepop en elektronica. Janssen heeft duidelijk een oor voor eenvoudige schoonheid. Op deze vier nummers tellende ep (voorzien van fraai artwork) staat dan ook geen noot te veel. Clemm’s melodieën zijn strak, maar nergens kil. De warmte van de bij vlagen triphop-achtige klanken straalt uit je speakers en wordt nog eens dunnetjes bekrachtigd door de diverse gastvocalen, waarvan de bijdragen van Electric Honey’s Sharon Quak en This Beautiful Mess’ Arjen van Wijk zeker niet onvermeld mogen blijven. Met de nummers zit het inhoudelijk ook wel goed: het zijn namelijk Janssen’s interpretaties van het middeleeuwse liefdesverhaal Tristan en Isolde. Een mooie toevoeging voor zijn afstudeerscriptie. Laat ik het zo zeggen: we want more! (Johan van de Werken)

OOR:

Zijn naam? Willem Janssen. Zijn inspiratiebronnen? Van Mogwai tot Jacques Brel, van Chet Baker tot Red Snapper. (Let wel, hij houdt absoluut niet van imiteren!) Zijn favoriete auteurs? Herman Hesse en T.S. Eliot. Zijn bezigheden? Muziek maken en studeren, Duitse Taal en Letterkunde dan nog. En op de een of andere manier is Janssen erin geslaagd al deze interesses op een bijzonder originele manier in een schijfje te verwerken In de hoedanigheid van Clemm is Janssen een groot bewonderaar van Tristan En Isolde, een beroemd, maar ook morbide middeleeuws liefdesepos. Dit verhaal interpreteert hij op een eigenzinnige muzikale manier. Janssen heeft ´The Tristan EP´ gebruikt als toevoeging op zijn scriptie, maar het schijfje lijkt vooral bedoeld voor de romantische electropop-liefhebbers. ´This is for the noble of heart / this is for the dreamers of dreams / for everyone who understands how true love feels,´ zingt hij in het openingsnummer. Dromerige en zweverige beats zijn alomtegenwoordig. Vocaal wordt Clemm bijgestaan door Arjen van Wijk (This Beautiful Mess) en Sharon Quak (Electric Honey). Twee stemmen die het verhaal perfect ondersteunen. ´The Tristan EP´ is een stukje heel erg postmoderne opera. (Patti Coulier)

Festivalinfo:

Met de opmars van de personal computer werd het steeds makkelijker om zelf muziek te maken. Eerst nog alleen met simpele geluidjes, maar vandaag de dag kan je een compleet orkest uit je pc of macje toveren. Dat er vervolgens, dankzij de verspreidmogelijkheden van het internet, ook nog manieren zijn om een publiek te krijgen voor dit soort releases is zowel een zegen als een ramp. Want, hoe vind je als welwillende muziekliefhebber op zoek naar nog onontdekte juweeltjes deze juweeltjes nog tussen al deze duizenden computermuzikanten? Dat is flink zoeken, want vaak zie je door de bomen het bos niet meer. Bovendien is het bij de meeste van deze muzikanten, als je ze zo al kan noemen, niet meer dan terecht dat ze onontdekt zijn en blijven. Soms springt er een artiest uit, die het echter wel verdiend om een breder publiek te krijgen. Zoals een Spinvis bijvoorbeeld. Of een Clemm.
Niet dat Clemm net zo uniek of briljant is als Spinvis, maar Willem Janssen (hij is Clemm) verdient het zeker om een breder publiek te krijgen. Dat verdient hij door zijn zojuist verschenen debuut EP, ´The Tristan EP´. Gebaseerd op het onderwerp voor zijn scriptie, het welbekende en tragische liefdesverhaal van Tristan en Isolde. Je ziet Willem, na weer een avond artikelen lezen over het prachtige en trieste verhaal, al zitten op zijn zolderkamertje. Hij kijkt naar buiten, ogen nat van ontroering over Tristans lot, melancholiek dat hij weer een avond alleen thuis zit, omdat die scriptie toch een keer af moet. Computer binnen handbereik, alswel een akoestische gitaar. Buiten is het nat en koud. Willem drukt op ´record´, en speelt wat op zijn akoestische gitaar. Hee, dat klinkt mooi. Precies de melancholie en tristesse gevangen die er door mij heen gaat, na het lezen van die artikelen.´this is for the noble of heart/this is for the dreamers of dreams/for everyone who understands how true love feels´ zingt hij zelf, en laat daarmee niets te raden over. Door het geheel met wat elektronica en een drumtrack te larderen komt de naam van Múm al gauw bovendrijven, alleen is Clemm even wat minder vertraagd en zingt hij door een vocoder. Ook namen als Sigur Ros en Aphex Twin´s rustigere werk komen naar voren bij het beluisteren van dit stief kwartiertje durende EPtje.
Willem wordt geholpen door een aantal muzikale gasten (we noemen een Arjen van Wijk van This Beautiful Mess) en wordt daarmee tot grote hoogten gestuwd. Uitschieter is het nummer ´Sensus el imaginalio´ waarin zangeres Sharon Quak (Electric Honey) het nummer naar zich toetrekt en het net die afstandelijke maar zwierige zang meegeeft waar het nummer om vraagt. Nadat Van Wijk je dromerig heeft toegezongen en je vol melancholie en genot uit het raam hebt gekeken naar de bedrijvige wereld buiten je, is de EP afgelopen en schrik je op. Waar is de repeatknop?  (Jasper van Vugt)

File Under:

Mijnheer en mevrouw Storm raakten er niet over uit gepraat en moeten er nu, jaren later, nog steeds regelmatig om gniffelen. En het was ook een koddig gezicht. Op het podium bij de opera Tristan & Isolde klonk Tristan dan misschien wel als een dappere strijder met een indrukwekkende stem. Je moest er wel je ogen voor dichtdoen om hem als zodanig te zien. Op het podium stond namelijk een klein dik mannetje de Wagner-variant te zingen. Het was dus wel een imposante uitvoering, maar er klopte gewoon iets niet. En dat geldt ook voor The Tristan EP van Clemm ook een heleboel niet. Ik zie in Arjen van Wijk (This Beautiful Mess) nou ook niet echt een heldhaftige ridder. En in Sharon Quak (Electric Honey) ook geen Isolde. Bovendien hadden ze in de middeleeuwen nou ook niet echt de mogelijkheden om met een computertje je nummers op te nemen zoals Willem Janssen (de man achter Clemm) dat gedaan heeft om bij zijn scriptie – vást uitgewerkt op dezelfde computer – over het boek Tristan & Isolde te voegen. Maar er klopt vooral ook een heleboel wel aan The Tristan EP. Het zijn namelijk vier mooie staaltjes van elektronische indiepop, waarmee hij zijn eigen draai geeft aan deze middeleeuwse liefdestragedie. En de stemmen van Arjen en Sharon passen perfect bij de muziek. Mogen mijnheer en mevrouw Storm komen kijken bij de afstudeerpresentatie als de nummers daar ook gespeeld worden? We beloven dat we niet zullen gniffelen.
File: Clemm – The Tristan (EP)
File Under: 10 met een griffel en een kus van de juffrouw

FRET:

Muzikant Willem Janssen heeft de podiumvloer al regelmatig onder zijn voeten gevoeld als bandlid van Schwa/ttack, MRmoody en The_Inaxy. Meer indruk maakt hij solo onder de naam Clemm met zijn kalme laptoppop die bestaat uit elektronische ritmes, synthetische akkoorden, zogenaamde glitches (ritmische stoorzendergeluidjes) en akoestische instrumenten. Zijn studie Duits (en met name Middeleeuwse literatuur) komt tot uiting in de onderwerpskeuze en in de vormgeving van zijn eerste cd´tje op Cabin Music. The Tristan EP is een conceptplaat en gastzangers kruipen om beurten in de huid van personages uit de liefdesgeschiedenis Tristan & Isolde, zoals zangeres Sharon in Sensus et Imaginatio en Arjen (this beautiful mess) in Don´t let them hold you down. Laatstgenoemde nummer bezwijkt bijna onder het edelkitscherige pianogeklingel. De muziek werkt het best als gewaagde geluiden evenveel aandacht krijgen als de poppy arrangementen  en dat gebeurt gelukkig in de meeste nummers. Deze aantrekkelijke demo zorgt er in ieder geval voor dat ik benieuwd ben naar volgende uitgaven op Cabin Music. (Gert Verbeek)

GO Magazine:

Cabin Music is een splinternieuw indietronics label uit Nederland. Clemm, beter bekend als Willem Janssen, verzorgt de allereerste release van het eigenzinnige label. The Tristan E.P. is mede tot stand gekomen als unieke toevoeging op Willem´s scriptie over het Middeleeuwse liefdesverhaal van Tristan & Isolde. For The Noble At Heart opent deze viertracker op indrukwekkende wijze. Experimentele drumpatronen worden aangekleed met sferische pads, subtiele gitaarklanken en dichtgeknepen gesproken teksten. Sensus Et Imaginato is moody electronica op z´n best. Meer hoeven we hier niet over te zeggen. Death Has No Watch is door de gebruikte akkoorden melancholisch zonder daarbij te ver te gaan; de minimale breakbeats zorgen voor het scherpe randje in dit nummer. Don´t Let Them Hold You Down herbergt een prachtige melodie die hier en daar de gevoelig snaar behoorlijk weet te raken. Ook de mannelijke vocalen passen perfect bij deze compositie. Wat ons betreft het sterkste nummer van deze veelbelovende E.P.

Gonzo Circus:

Bij de Amsterdammer Willem Janssen, of Clemm, gaat het al iets duidelijker richting indietronics. Zijn vier nummers tellende EP is opgenomen in de slaapkamer. De buren zullen er echter niet wakker van geworden zijn. Integendeel.  Mijmerende muziekjes met ritmische elektronica, fluisterende vocalen en zalvende melodieën.  Door de inbreng van veel vrienden klinken de nummers zeer gevarieerd.  Zo kan hij beroep doen op een gitarist, een drummer, vioolspeler en een zangeres. Twee jonge Nederlanders (¨hiervoor wordt door Gonzo Circus ook het Nederlanse Multi-Panel genoemd¨) om in de gaten te houden. Als je het Belgische Rarefish collectief al wat volgt, deze cd´s sluiten hier goed bij aan. (TW)

Live gigs

LiveXS
:

Dan is het tijd voor Willem Janssen met zijn project genaamd Clemm. Speciaal voor dit optreden sprokkelde hij een liveband bij elkaar. De eenvoudige schoonheid van zijn indiepop en elektronica komt in de bovenzaal van Paradiso minstens net zo goed over als op The Tristan EP, de aanleiding voor Clemm´s optreden op deze Latenight. Met de toevoeging van zang, viool, gitaar, contrabas en drums voorkomt Clemm dat het optreden oogt alsof Janssen zelf zijn e-mail staat te checken op het podium, een kwaaltje waar het Lomechanik-collectief aan lijdt. … Bij deze Latenight bespeelt Clemm letterlijk als enige de gulden middenweg. (Johan van de Werken)